अमेरिकेत मिनियापोलिसमध्ये गृहयुद्धाचे सावट दिसते

गेल्या बुधवारी रात्री उशिरा, मी उत्तर मिनियापोलिसच्या हॉथॉर्न परिसरातील एका रस्त्याच्या कोपऱ्यावर उभा असताना एक असामान्य दृश्य माझ्या नजरेस पडले. साध्या बंगल्यांनी वेढलेल्या अरुंद पदपथावरून एक  फेडरल एजंट पुढे सरकत होता. त्याचे रूप पाहून तो जणू युद्धाच्या रणांगणासाठी सज्ज असल्याचा भास होत होता… संपूर्ण शरीरावर चिलखत, लष्करी बूट, चेहरे मुखवट्यांनी झाकलेले, हेल्मेट आणि बाजूला जड मशीन गन. त्याची चाल ताठ, नजर सरळ समोर खिळलेली; शिट्ट्या वाजवणाऱ्या आणि शिव्याशाप देणाऱ्या निदर्शकांकडे त्याने पूर्णपणे दुर्लक्ष केले. हे दृश्य अधिक संतापजनक होते कारण रेनी गुडला आयसीई (ICE) एजंटने गोळ्या घालून ठार मारल्यानंतर केवळ एका आठवड्यातच, त्यांच्या शहरात आयसीईने पुन्हा एका नागरिकावर गोळी झाडली होती.

अचानक तणावपूर्ण वातावरण एका विनोदी प्रसंगात बदलले. तो ICE अधिकारी बर्फावर घसरून जोरात जमिनीवर कोसळला होता. सभोवतालच्या निदर्शकांकडून हास्य आणि उपहासाचा गडगडाट उसळला. अधिकारी तातडीने उठला आणि पुढे चालू लागला. पण काही क्षणांतच एका निदर्शकाने ओरडून सांगितले, “त्याने त्याचे मॅगझिन खाली टाकले आहे!” खरंच, बर्फावर त्याच्या स्वयंचलित शस्त्राचे पूर्ण भरलेले मॅगझिन पडलेले होते. शहराच्या उद्यान आयुक्तांपैकी एक, डॅन एंगेलहार्ट, जवळच उभा होता. त्याने ते उचलले आणि हातात फिरवत पाहिले. त्याने गंभीर स्वरात म्हटले: “आपण गृहयुद्धाच्या अगदी जवळ आलो आहोत.”

मी दीर्घकाळ परदेशात वार्ताहर म्हणून काम केले असल्याने जगभरातील यादवी युद्धांचे वृत्तांकन केले आहे. काही वर्षांपूर्वी जर कोणी अमेरिकेत नागरी युद्ध होऊ शकते असे म्हटले असते, तर मी त्यावर हसून दुर्लक्ष केले असते—विशेषतः माझ्या शांत आणि स्थिर वाटणाऱ्या मिनेसोटा राज्यात.

पण त्या रात्री मी स्वतः माझे अश्रुधुराने चुरचुरत असलेले डोळे आणि घशात जळजळ जाणवत असताना पाहिले,  माझ्या डोळ्यांसमोर फेडरल सरकारचे जड शस्त्रांनी सज्ज अधिकारी एका शांत निवासी वसाहतीत घुसले होते—जिथे मी माध्यमिक शाळेत जात होतो त्या उपनगरापासून फक्त पाच मैल अंतरावर.

अनेक अमेरिकन नागरिकांप्रमाणे, मी मिनियापोलिसमधील एका निवासी रस्त्यावर आयसीई अधिकाऱ्याने रेनी गुडची हत्या केलेला व्हिडिओ भयभीत होऊन आणि दुःखाने पाहिला होता. दूरून पाहता, हा हिंसाचाराचा प्रकार राष्ट्राध्यक्ष ट्रम्प यांनी सुरू केलेल्या देशातून कागदपत्रे नसलेल्या परकीय लोकांना हद्दपार करण्याच्या मोहिमेशी संबंधित असल्याचे वाटू शकते. परंतु जेव्हा मी सोमवारी मिनियापोलिसमध्ये उतरलो आणि येथे या फेडरल हल्ल्याचा आकार, व्याप्ती आणि अराजकता प्रत्यक्ष पाहिली, तेव्हा मला उमगले की गुडची हत्या ही केवळ एक घटना नव्हतो, तर ती ट्रम्पच्या अमेरिकेबद्दलच्या वाईट दृष्टिकोनाविरुद्ध आवाज उठवत असलेल्या या शहरावर क्रूरतेचा तमाशा सादर करण्याचे प्रतीक होते. अमेरिकेतील एका राज्याच्या रस्त्यांवर हजारो मुखवटे घातलेले, जड शस्त्रांनी सज्ज एजंट उतरले आहेत. यांपैकी अनेकांना अल्प प्रशिक्षण असूनही, त्यांना राष्ट्राध्यक्षांकडून जवळजवळ संपूर्ण कायदेशीर संरक्षण देण्यात आले आहे. संविधानिक बंधनांपासून मुक्त झाल्यासारखे हे एजंट कोणालाही पकडू शकतात—फक्त कागदपत्रे नसलेल्या स्थलांतरितांनाच नव्हे तर परदेशी (म्हणजे कोण? बहुतेक गोरे नसलेले) दिसणाऱ्या अमेरिकन नागरिकांनाही. अगदी नेटिव्ह अमेरिकन लोकांनाही, ज्यांचे पूर्वज येथे इतरांपूर्वी राहत होते, त्यांना ‘बेकायदेशीर स्थलांतरित’ असल्याच्या हास्यास्पद संशयावरून अटक करण्यात आली आहे. या एजंटांनी स्थानिक कायदेमंडळ सदस्यांना मारहाण केली, कायदेशीर निरीक्षकांना विनाचौकशी तुरुंगात डांबले, हायस्कूल विद्यार्थ्यांवर अश्रुधुर फेकला, गाड्यांची काच फोडली आणि चुकीच्या वेळी चुकीच्या ठिकाणी असलेल्या लोकांना ‘देशांतर्गत दहशतवादी’ ठरवले.

आपण सर्वांनी हे भयावह व्हायरल व्हिडिओ पाहिले आहेत. मी गुडला गोळ्या घालण्यात आलेल्या ठिकाणापासून काही ब्लॉक्सवर होतो, अश्रुधुराच्या ढगात अडकलेलो. तेव्हाच एका अपंग महिलेला, जी डॉक्टरांकडे जात होती, तिच्या गाडीतून ओढून बाहेर काढले गेले, हातात बेड्या घालून तिला जनावरासारखे उचलून नेले गेले. पण मला सर्वाधिक धक्का बसला तो इथे पसरलेल्या शांत पण सर्वव्यापी भीतीचा. सेंट पॉलची  नवीन महापौर काओली हर, जी तीन वर्षांची असताना हमोंग निर्वासित म्हणून अमेरिकेत आली होती, तिने सांगितले की ती आता नेहमी सतत नागरिकत्वाचा पुरावा तिच्या सोबत ठेवते—कदाचित आयसीई एजंटांनी तिला थांबवले तर! ट्विन सिटीजमधील शाळांमध्ये रिकाम्या बाकड्या दिसतात कारण स्थलांतरित मुलं घरीच राहतात; त्यांना किंवा त्यांच्या पालकांना शाळेजवळ दबा धरून बसलेले एजंट पकडून नेईल या भीतीने. रेस्टॉरंट्स आणि दुकाने बंद आहेत कारण कर्मचारी कामावर यायला घाबरतात—ते कायदेशीररीत्या येथे राहत असले तरीही. कारण ICE एजंटांची अनौपचारिक नीति अशी दिसते: आधी अटक करा, नंतर प्रश्न विचारा.

मिनेसोटा वेढ्यात आहे. हे अद्याप नागरी युद्ध नाही, पण व्हाईट हाऊसने ज्याला ‘ऑपरेशन मेट्रो सर्ज’ म्हटले आहे ते फक्त स्थलांतर नियंत्रण नाही. हा एक कब्जा आहे, ज्याचा उद्देश या आक्रमणाला विरोध करणाऱ्यांना शिक्षा करणे, भयभीत करणे आहे आणि या पुढे जाऊन विरोधकांच्या विरुद्ध अमर्याद शक्ती वापरण्याच्या ट्रम्पच्या धोरणाचा.  मिनेसोटाचे अटर्नी जनरल कीथ एलिसन यांनी स्पष्ट शब्दांत सांगितले: “हा अत्याचार आहे. याला दुसरे नाव नाही. आम्ही सर्वजण धक्क्यात आहोत. कोणीही कधी कल्पना केली नव्हती की अमेरिका अशी दिसेल. आता आपल्याला अमेरिकन फॅसिझम कसा दिसतो याचा अंदाज बांधण्याची गरज नाही. तो आपल्या दारातच उभा आहे.”

 ट्रम्प यांच्या आदेशाने फेडरल एजंट्स मोठ्या संख्येने उतरलेल्या शहरांपैकी मिनियापोलिस हे पहिले शहर नाही. गेल्या वर्षभरात वॉशिंग्टन, शिकागो, डेन्व्हर आणि लॉस एंजेलिसमध्ये फेडरल स्थलांतर नियंत्रण अधिकारी आणि काही ठिकाणी नॅशनल गार्ड पाठवण्यात आले होते. परंतु मिनेसोटामध्ये घडत असलेल्या कारवाईचे स्वरूप आणि व्याप्ती अगदी वेगळी आहे. प्रशासनाच्या अधिकाऱ्यांनी याला देशाच्या इतिहासातील सर्वात मोठी स्थलांतर नियंत्रण मोहीम म्हटले आहे. इतर राज्यांच्या तुलनेत मिनेसोटाची निवड आश्चर्यकारक वाटते. हे मध्यम आकाराचे राज्य आहे—लोकसंख्या सहा दशलक्षपेक्षा कमी—आणि येथे बेकायदेशीर स्थलांतरितांचे प्रमाण राष्ट्रीय सरासरीपेक्षा निम्म्याहून कमी आहे. टेक्सास, फ्लोरिडा, कॅलिफोर्निया आणि न्यूयॉर्कसारख्या राज्यांच्या तुलनेत हे प्रमाण खूपच कमी आहे. ट्रम्प प्रशासनाने या हस्तक्षेपाचे कारण म्हणून पूर्वी झालेला एक मोठा कल्याणकारी योजनेतील फसवणूक घोटाळा दिला आहे, ज्याची चौकशी सुरुवातीला बायडन प्रशासनाने केली होती आणि ज्यात अनेक सोमाली आणि सोमाली-अमेरिकन आरोपी होते.

ट्रम्प आणि त्यांच्या वरिष्ठ अधिकाऱ्यांनी या समुदायाबद्दल अत्यंत अपमानास्पद आणि वांशिक भाषेत वक्तव्ये केली आहेत. डिसेंबरमध्ये ट्रम्प यांनी म्हटले होते: “आपण नेहमी सोमालियातून लोक घेतो, जे ठिकाणे पूर्णपणे उद्ध्वस्त आहेत. घाणेरडे, गलिच्छ, गुन्ह्यांनी व्यापलेले. ते काहीही योगदान देत नाहीत. मला ते आपल्या देशात नको आहेत. त्यांचा देश दुर्गंधीयुक्त आहे.” मिनेसोटाबद्दल ट्रम्प यांचा रोष केवळ स्थलांतरितांपुरता मर्यादित नाही. हे राज्य अप्पर मिडवेस्टमध्ये राजकीय दृष्ट्या वेगळे आहे; त्याच्या सभोवतालची पाच राज्ये किमान दोनदा ट्रम्पला मतदान करून गेली आहेत. कागदावर पाहता मिनेसोटा MAGA साठी अनुकूल वाटू शकते: येथे राष्ट्रीय सरासरीपेक्षा गोऱ्या लोकसंख्येचे प्रमाण जास्त आहे आणि ग्रामीण तसेच उपनगरीय लोकसंख्या मोठ्या प्रमाणावर आहे. ट्रम्प यांना खात्री आहे की मिनेसोटा त्यांच्या ताब्यात असायला हवे. त्यांनी दावा केला आहे की त्यांनी तीनही वेळा राष्ट्राध्यक्षीय निवडणुकीत मिनेसोटा जिंकले, पण स्थानिक निवडणूक अधिकाऱ्यांनी त्यांचा विजय हिरावून घेतला. त्यांच्या प्रशासनाला वाटते की राज्यातील सुमारे १,००,००० सोमाली वंशाच्या रहिवाशांविरुद्ध रोष निर्माण करून तेथील गोऱ्या बहुसंख्येला त्यांच्या परकीयद्वेषी छावणीत खेचता येईल. मिनेसोटातील नागरिक या प्रलोभनाला बळी पडण्याची शक्यता कमी आहे. या राज्याला शरणार्थ्यांचे स्वागत करण्याची दीर्घ परंपरा आहे. सोमाली लोकांसह हमोंग, कंबोडियन, इथिओपियन आणि युक्रेनियन समुदाय आज राज्याच्या सामाजिक आणि सांस्कृतिक विणकामाचा अविभाज्य भाग झाले आहेत. प्रतिनिधी इल्हान ओमर आणि इतर अनेक निवडून आलेले अधिकारी सोमाली वंशाचे आहेत. यामुळे मिनेसोटा हे विविधतेला स्वीकारणारे आणि शरणार्थ्यांना आपलेसे करणारे राज्य म्हणून ओळखले जाते.

मिनेसोटाने गेल्या ५० वर्षांत रिपब्लिकन राष्ट्राध्यक्षीय उमेदवाराला आपले निवडणूक मत दिलेले नाही. अगदी १९८४ मध्ये ४९ राज्ये जिंकणाऱ्या रोनाल्ड रेगनलाही मिनेसोटा मिळवता आले नाही. दशकानुदशके मिनेसोटा हे प्रगतीशील राजकारणाचा गड राहिला आहे. येथे माजी उपराष्ट्राध्यक्ष ह्युबर्ट हम्फ्री यांसारखे नागरी हक्कांचे कट्टर समर्थक आणि प्रगतीशील सिनेटर पॉल वेलस्टोन, ज्यांचा २००२ मध्ये विमान अपघातात मृत्यू झाला, यांसारखे डाव्या विचारांचे नेते राहिले आहेत. जॉर्ज फ्लॉइडच्या हत्येचा धक्का मिनेसोटाने सहन केला. मिनियापोलिस हे देशव्यापी आंदोलनाचे केंद्रबिंदू बनले. दीर्घकाळ चाललेल्या, कधी कधी विध्वंसक ठरलेल्या आंदोलनांनंतरही राज्याने स्वतःला तुटू दिले नाही. अमेरिकन निकषांनुसार, मिनेसोटाकडे उदार सामाजिक सुरक्षा जाळे आहे आणि येथे विमा नसलेल्या रहिवाशांचे प्रमाण अत्यल्प आहे. कर तुलनेने जास्त असले तरी, हे राज्य स्थलांतरितांसाठी आकर्षक ठिकाण आहे. ट्विन सिटीजमध्ये मुख्यालय असलेल्या अनेक फॉर्च्युन ५०० कंपन्यांमुळे येथे भरपूर रोजगार उपलब्ध आहेत. सार्वजनिक विद्यापीठ प्रणाली उत्कृष्ट आणि निधीसमृद्ध आहे, तसेच सार्वजनिक शाळा उच्च दर्जाच्या आहेत. जीवनमानाच्या दर्जानुसार हे राज्य नेहमीच पहिल्या पाच राज्यांमध्ये गणले जाते.

निश्चितच, येथे खोलवर असमानता आणि विभाजन यांसारख्या समस्या आहेत, ज्यांनी फ्लॉइडच्या हत्येनंतरच्या आंदोलनांना इंधन पुरवले. तरीही, बहुतांश वेळा हे राज्य चांगल्या लोकांनी भरलेले, एकमेकांची काळजी घेणारे ठिकाण म्हणून ओळखले जाते. सोमाली-अमेरिकन पत्रकार आणि उद्योजक मुख्तार इब्राहिम, जे २० वर्षांपूर्वी निर्वासित म्हणून मिनेसोटात आले होते, त्यांनी सांगितले, “मिनेसोटा हे सद्याच्या प्रशासनाला नको असलेल्या प्रत्येक गोष्टीचे प्रतीक आहे. जर तो येथे हे करू शकतो, तर त्याला काहीही थांबवू शकणार नाही. हेच खरे ग्राउंड झीरो आहे. जर मिनेसोटा कोसळले, तर देश कोसळेल.”

मिनियापोलिस आणि सेंट पॉलच्या रस्त्यांवर मला भेटलेले मिनेसोटातील नागरिक ठामपणे प्रतिकार करण्यास आणि लढा देण्यास तयार होते. ट्रम्प प्रशासनाने आयसीईविरोधी कार्यकर्त्यांना कट्टर डाव्या विचारांचे आंदोलनकर्ते, गोंधळ घालणारे ‘देशांतर्गत दहशतवादी’ म्हणून दाखवण्याचा प्रयत्न केला. पण मला ते अधिक साधे आणि सामान्य लोकांसारखे वाटले, जसे की मला भेटलेली हिलरी ऑप्पमन, दक्षिण मिनियापोलिसमध्ये राहणारी, पन्नाशीतील सोनेरी केसांची सौर ऊर्जा सल्लागार.

गेल्या आठवड्यातील एका थंडगार सकाळी मी दक्षिण मिनियापोलिसमधील एका हायस्कूलजवळच्या चौकात पोहोचलो तेव्हा ऑप्पमन भेटली. ती त्या परिसरात राहते आणि शाळेतील पालकांच्या गटाचा भाग आहे. आयसीईच्या हस्तक्षेपानंतर या गटाने शाळा सुरू होण्याच्या आणि संपण्याच्या वेळी रस्त्यांवर गस्त घालायला सुरुवात केली, जेणेकरून विद्यार्थ्यांना आणि पालकांना अटक होण्यापासून वाचवता येईल. अशा अनेक गटांनी ट्विन सिटीजमध्ये उगम घेतला आहे. स्वयंसेवकांनी बनलेले हे गट आयसीईच्या गाड्यांवर लक्ष ठेवतात, त्यांचा पाठलाग करतात, त्यांच्या हालचालींची नोंद करतात आणि त्यांना विलंब व विचलित करण्याचा प्रयत्न करतात. हिलरी ऑप्पमन यांनी शाळेतील पालकांच्या गटात सामील होऊन विद्यार्थ्यांना आणि त्यांच्या पालकांना आयसीईच्या अटकांपासून वाचवण्याचे काम सुरू केले. काही मिनिटे आधीच तिने आपल्या गळ्यातील शिट्टीसारखा आवाज ऐकला आणि ती तातडीने त्या ठिकाणी पोहोचली. आपल्या मोबाईलवर तिने मला एक व्हिडिओ दाखवला ज्यात एजंट दोन मुलींना अटक करताना दिसत होते. त्यापैकी एक किशोरवयीन होती, तर दुसरी थोडी लहान, आणि त्या एका पिकअप ट्रकमध्ये एका छोट्या पांढऱ्या कुत्र्यासह होत्या. व्हिडिओमध्ये अधिकाऱ्यांनी लहान मुलीला हातकडी घालून त्यांच्या वाहनात बसवलेले दिसत होते.

ऑप्पमन स्थानिक हायस्कूलमधील पालक गटाच्या माध्यमातून स्वयंसेवक म्हणून या उपक्रमात सहभागी झाली. त्या शाळेत स्थलांतरित मुलांचा मोठा हिस्सा आहे. त्या सकाळी तिने थंडीपासून बचाव करण्यासाठी पायी गस्त घालण्याचा पर्याय निवडला होता. इतकी थंडी होती की तिच्या घराचा गॅरेज दरवाजा गोठून बंद झाला होता.

तिने सांगितले की तिच्या शेजाऱ्यांनी किती लवकर कृती केली याचे तिला आश्चर्य वाटले नाही. फ्लॉइडच्या हत्येनंतर निर्माण झालेल्या समुदाय गटांना पुन्हा सक्रिय होणे सोपे झाले, असे ती म्हणाली. गुडची हत्या हा भयानक धक्का होता, पण त्याने स्वयंसेवक निरीक्षकांना थांबवले नाही. उलट, त्यांच्या संख्येत वाढ झाली आहे.
“मिनेसोटातील लोक बर्फ फोडण्यात खूप चांगले आहेत,” असे तिने उपरोधाने म्हटले.

आपण बोलत असताना एक मिनिवॅन आली. चालक निकोल नावाची नेटिव्ह अमेरिकन महिला होती, जी गस्त घालत होती. ती रेड बुल आणि मार्लबोरो १०० सिगारेट्सवर चालत होती. ती बेघर लोकांना शोधत होती, ज्यांना ताडपत्री, ब्लँकेट्स आणि अन्नासारख्या वस्तूंची गरज असू शकते. आयसीईने केलेल्या अटक सत्रात एक विचित्र विडंबन म्हणजे काही नेटिव्ह अमेरिकन लोक—ज्यांचे मूळ या भूमीवर इतरांपूर्वीचे आहे—त्यांना अटक करण्यात आली आहे. काही दिवसांपूर्वी स्थानिक जमातीतील चार बेघर सदस्यांना पकडण्यात आले होते, त्यापैकी तीन अजूनही ताब्यात आहेत.
“माझ्याकडे माझा ट्रायबल कार्ड आहे,” असे निकोलने ऑप्पमनला सांगितले, तिच्या जमातीचे सदस्यत्व दर्शवणाऱ्या कार्डाकडे इशारा करत.

आम्ही उभे होतो त्यापासून काही ब्लॉक्स नंतर ‘पॉव वॉव ग्राऊंड्स कॉफी शॉप’ नेटिव्ह अमेरिकन प्रतिसादाचे केंद्र बनले आहे. कॅफेशी जोडलेल्या आर्ट गॅलरीला पुरवठा केंद्रात रूपांतरित करण्यात आले आहे. स्वयंसेवक येथे अन्न, डायपर्स, औषधे आणि इतर आवश्यक वस्तू घेऊन जातात, जेणेकरून आयसीईच्या भीतीने घराबाहेर पडू न शकणाऱ्या कुटुंबांना मदत करता येईल. निरीक्षक आणि निदर्शकांसाठी मास्क, हातमोजे, गॉगल्स आणि फर्स्ट-एड किट्स उपलब्ध होते. वातावरणात ऊबदार मैत्रीभाव होता—स्वयंसेवक सतत येत-जात होते, एकमेकांना मिठ्या मारत होते आणि रस्त्यावर काय घडत आहे याची माहिती शेअर करत होते.

तेथे मला क्रो बेलकौर्ट भेटले. त्यांनी सांगितले की त्यांच्या वडिलांनी १९६० च्या दशकात ‘इंडिजिनस प्रोटेक्टर मूव्हमेंट’ सुरू केले होते, ज्याचा उद्देश परिसरातील नेटिव्ह अमेरिकन लोकांवरील छळाविरुद्ध लढणे होता. आज त्यांचा समुदाय फेडरल सरकारच्या हिंसाचाराविरुद्धच्या दीर्घ इतिहासाचा उपयोग करून नवागत आणि असुरक्षित लोकांच्या सेवेसाठी उभा आहे.

“मला ‘इमिग्रंट’ किंवा ‘बेकायदेशीर इमिग्रंट’ हा शब्द वापरणे खूपच नकोसं वाटतं, कारण ते माझ्यासारखेच तपकिरी लोक आहेत,” असे क्रो बेलकौर्ट म्हणाले. “हे आपले नातेवाईक आहेत.”

त्यांनी सांगितले की समुदायाचा प्रतिसाद शिस्तबद्ध आणि ठाम आहे. फ्लॉइडच्या हत्येनंतर झालेल्या आंदोलनांमध्ये जसे मालमत्तेचे नुकसान झाले होते, तसे यावेळी झालेले नाही. तेव्हा अंतर्गत तणाव फुटून बाहेर आला होता; आता मात्र शहरावर बाह्य शक्तीने वेढा घातला आहे.
“या वेळी आपण शांत राहण्याचा प्रयत्न करायला शिकलो आहोत,” असे ते म्हणाले. “मिनियापोलिस पोलिस विभागानेही त्या घटनेतून धडा घेतला आहे. आपण सर्वजण शांत राहण्याचा प्रयत्न करत आहोत. असे दिसते की फेडरल एजंट येथे काहीतरी भडकवू इच्छितात.”

ट्विन सिटीजमध्ये दिसलेली व्यापक एकजूट हीच मिनेसोटा हे राज्य ट्रम्पसाठी त्रासदायक ठरण्याचे कारण आहे. आयसीईच्या हस्तक्षेपाला विरोध करणाऱ्यांना ‘देशांतर्गत दहशतवादी’ म्हणून दाखवण्याचे प्रयत्न झाले, पण प्रत्यक्षात रस्त्यावर उतरलेले लोक फक्त कार्यकर्ते नव्हते. त्यात रायन एक्लंडसारखे सामान्य नागरिकही होते—एक उपनगरीय रिअल इस्टेट एजंट, ज्याला आपल्या मुलाला शाळेत सोडल्यानंतर आयसीईच्या गाड्यांचे चित्रीकरण करताना अटक करून बेड्या ठोकण्यात आल्या.
“माझे ध्येय राजकीय कार्यकर्ता होणे नाही,” असे एक्लंड यांनी मिनेसोटा पब्लिक रेडिओला सांगितले. “नागरिक म्हणून आपली जबाबदारी आहे की संविधानाचे रक्षण करावे. आपल्याला त्या संविधानाद्वारे अविचल अधिकार दिले गेले आहेत.”

ही भावना मला १७ वर्षीय विद्यार्थी जेसी फी यांच्याकडूनही ऐकायला मिळाली. तो शेकडो विद्यार्थ्यांपैकी एक होता ज्यांनी वर्ग सोडून राज्य कॅपिटॉलकडे मोर्चा काढला आणि आयसीईने मिनेसोटा सोडावे अशी मागणी केली.
“आयसीई माझ्या घरात घुसून माझ्या कुटुंबातील कोणाला घेऊन जाणार नाही, कारण आम्ही गोरे आहोत,” असे फी म्हणाला. “पण फक्त माझ्यावर परिणाम होणार नाही म्हणून मी काळजी करणार नाही, हे बेजबाबदारपणाचे आहे, हे अनादराचे आहे, आणि खरं तर हे पाप आहे.”

भारी शस्त्रसज्जता आणि अमर्याद अधिकार असूनही, या शहरात उतरलेले फेडरल एजंट येथे कशाला सामोरे जावे लागणार आहे यासाठी तयार दिसत नाहीत. जसे बर्फावर घसरलेल्या एजंटचा जमिनीचा अंदाज चुकला, तसेच त्यांनी या राज्याचा अंदाज चुकवला आहे—एक असे राज्य जेथे रिअल इस्टेट एजंट, हायस्कूल विद्यार्थी, सौर ऊर्जा सल्लागार यांसारखे सामान्य लोक ठरवून उभे राहिले आहेत की त्यांच्या शेजाऱ्यांना ओढून नेले जाणे हे असह्य पाप आहे आणि त्याचा सामना करणे हे त्यांचे संविधानिक कर्तव्य आहे.   

(न्यू यॉर्क टाइम्स च्या सौजन्याने)

अनुवाद: मीनल उत्तुरकर